Przymiotniki dzierżawcze (my, your, his, her...)

Żeby powiedzieć, do kogo coś należy, angielski używa niewielkiej grupy słów, które stoją bezpośrednio przed rzeczownikiem: my phone, your name, her brother. To przymiotniki dzierżawcze (nazywane też określnikami dzierżawczymi) — nie opisują samego rzeczownika, tylko pokazują, do kogo dana rzecz lub osoba należy.

Szybka wskazówka: przymiotnik dzierżawczy stoi tam, gdzie stanęłoby a/an/the — przed rzeczownikiem i przed każdym przymiotnikiem, który go opisuje. Nigdy nie występuje samodzielnie, bez rzeczownika.

Przymiotniki dzierżawcze

Wybierasz je według właściciela, a nie według tego, co ktoś posiada. Przy osobach używa się his dla mężczyzny lub chłopca i her dla kobiety lub dziewczynki, niezależnie od samego przedmiotu: He has a bag. → His bag is red. She has a car. → Her car is red. W odniesieniu do zwierzęcia często używa się his albo her, jeśli znamy jego płeć, a its, jeśli jej nie znamy. Their odnosi się do więcej niż jednego właściciela, ale bardzo często używa się go też wobec jednej osoby, gdy jej płeć nie jest znana albo nie jest istotna: Someone left their phone here.

Po polsku formy typu mój, moja, moje dopasowują się do rzeczownika (mój telefon, moja książka, moje klucze). Po angielsku tak się nie dzieje: my, your, his, her, its, our, their nigdy się nie odmieniają. Wybierasz formę według właściciela, nie według rzeczownika.

Gdzie stoją

Przymiotnik dzierżawczy stoi przed rzeczownikiem — i przed każdym przymiotnikiem, który go opisuje — i nigdy nie zmienia się w liczbie mnogiej:

• My sister lives in Paris.
• Your keys are on the table.
• I like their new apartment. (their stoi przed new, a nie tuż przed apartment)
• The cat is licking its paw.

Ponieważ przymiotnik dzierżawczy sam pokazuje, że chodzi o konkretną rzecz lub osobę, nie łączy się go z a/an ani the przed tym samym rzeczownikiem: ✅ my book, nigdy ❌ a my book ani ❌ the my book.

Nie tylko przedmioty, ale też ludzie

Przymiotników dzierżawczych używa się nie tylko przy rzeczach, które ktoś posiada, ale też przy osobach i relacjach rodzinnych:

• My mother is a teacher.
• Is that your brother?
• Our teacher is very kind.

its vs. it's

Te dwa słowa wyglądają niemal identycznie, ale znaczą coś zupełnie innego — pomylenie ich to jeden z najczęstszych błędów w angielskim:

• ✅ Its tail is long. = To jego/jej ogon.
• ✅ It's raining. (= it is — forma skrócona, z apostrofem)

Its (bez apostrofu) pokazuje przynależność, tuż przed rzeczownikiem. It's (z apostrofem) to skrót od it is lub it has. Prosty test: jeśli słowo da się zastąpić przez it is lub it has, potrzebny jest apostrof — w przeciwnym razie używa się its.

Przymiotniki dzierżawcze a inne sposoby wyrażania przynależności

Przymiotniki dzierżawcze to tylko jedno z kilku narzędzi, którymi angielski wyraża przynależność:

• Żeby powiedzieć, że ktoś coś posiada, używa się czasownika have lub have got: I have a ticket. Przymiotnik dzierżawczy dodaje się, gdy jest już jasne, czyja to konkretnie rzecz: I have my ticket (ten konkretny bilet, który jest mój). Zobacz Have got / have o samym czasowniku.
• W angielskim można też zaznaczyć przynależność bezpośrednio przy imieniu lub rzeczowniku, jak w Anna's book — to poznasz jako osobny temat.
• Jeśli chcesz powiedzieć, do kogo coś należy, nie powtarzając rzeczownika (This book is mine, a nie This book is my), angielski używa podobnej, ale innej grupy słów. Zobacz Zaimki dzierżawcze, kiedy dojdziesz do tego etapu.

Typowe błędy

• ❌ This is her's book. → ✅ This is her book. (przymiotniki dzierżawcze nigdy nie mają apostrofu ani -s)
• ❌ I like you dog. → ✅ I like your dog. (nie pomijaj -r)
• ❌ The dog wagged it's tail. → ✅ The dog wagged its tail. (bez apostrofu, gdy chodzi o przynależność)
• ❌ He lost his's keys. → ✅ He lost his keys. (his to już pełny przymiotnik dzierżawczy — nic więcej się nie dodaje)
• ❌ A my friend called me. → ✅ My friend called me. (nie używaj a/an/the razem z przymiotnikiem dzierżawczym)

Szybki sprawdzian

Wybierz właściwy przymiotnik dzierżawczy:

1. Anna has a car. ____ car is blue. (her / hers)
2. I have a brother. ____ name is Tom. (his / him)
3. The dog is hungry. ____ bowl is empty. (it's / its)
4. We have a big garden. ____ garden is green. (our / ours)
5. They have a new flat. ____ flat is in London. (their / they)

Najważniejsze informacje

• Przymiotniki dzierżawcze — my, your, his, her, its, our, their — stoją tuż przed rzeczownikiem i pokazują, do kogo on należy.
• Dobiera się je do właściciela, a nie do rzeczy posiadanej: he → his, she → her.
• Nigdy nie mają apostrofu ani -s i nigdy nie występują razem z a/an/the przed tym samym rzeczownikiem.
• Nie myl its (przynależność) z it's (= it is/it has).
• Nigdy nie występują samodzielnie, bez rzeczownika — do tego angielski używa zaimków dzierżawczych (mine, yours, his...).