Le doy un regalo a mi madre.Daję mamie prezent.

Zaimek dopełnienia dalszego wskazuje osobę, która odnosi korzyść z czynności albo do której czynność jest skierowana — tę, której coś się daje, mówi, pisze albo pokazuje. To inna rola niż zaimka dopełnienia bliższego, który zastępuje to, na co czynność działa bezpośrednio.

W skrócie: me, te, le, nos, os, les — zwykle tuż przed odmienionym czasownikiem; w trybie rozkazującym twierdzącym doczepiony na końcu. W odróżnieniu od lo/la/los/las, le i les nie zmieniają się przez rodzaj — tylko przez liczbę.

Zaimki dopełnienia dalszego

Odpowiednik polski Zaimek Odnosi się do
(mnie) me mnie
(tobie) te tobie
(jemu/jej/panu/pani) le jednej osobie, dowolnego rodzaju
(nam) nos nam
(wam) os wam
(im/państwu) les więcej niż jednej osobie, dowolnego rodzaju

Le escribo un correo. (Piszę mu/jej/panu list.) Les mando el paquete. (Wysyłam im paczkę.) Ponieważ le i les nie pokazują rodzaju, samo zdanie nie mówi, czy le znaczy „jemu", „jej" czy „panu/pani" — wyjaśnia to kontekst albo dodane a + imię.

W polskim tę rolę pełni celownik (mnie, tobie, jemu, jej, nam, wam, im), ale jako osobny przypadek, a nie osobny system zaimków — a w polskim dopełnienie dalsze nie jest podwajane imieniem tak, jak to jest przyjęte w hiszpańskim z le ... a mi madre.

Czasowniki, które często mają dopełnienie dalsze

Wiele częstych czasowników z natury zakłada kogoś, komu albo dla kogo skierowana jest czynność: dar (dawać), decir (mówić), escribir (pisać), mandar (wysyłać), explicar (wyjaśniać), preguntar (pytać), mostrar (pokazywać), regalar (dawać w prezencie), comprar (kupować dla kogoś).

Le doy las gracias. (Dziękuję mu/jej/panu.) Nos explica la lección. (On/ona wyjaśnia nam lekcję.) ¿Qué le vas a regalar? (Co mu/jej podarujesz?)

Doprecyzowanie albo podkreślenie za pomocą a + [osoba]

Ponieważ le i les są niejednoznaczne, hiszpański bardzo często dodaje obok zaimka a + imię osoby, nawet gdy zdanie byłoby gramatyczne już bez zaimka (Doy un regalo a mi madre jest samo w sobie całkowicie poprawne). Dodanie mimo to leLe doy un regalo a mi madre — jest w codziennej mowie niezwykle częste i uznawane za normę, a nie za powtórzenie:

Le doy un regalo a mi madre. (Daję mamie prezent.) Les escribo una carta a mis abuelos. (Piszę list do dziadków.) A ti te digo la verdad. (Tobie mówię prawdę — dla podkreślenia albo kontrastu.)

Kiedy fraza a + osoba stoi przed czasownikiem, a nie po nim, zaimek nie jest już opcjonalny: A mi madre, le doy un regalo zachowuje le, bo hiszpański nie pozwala, żeby wysunięte na początek dopełnienie stało zupełnie samo.

Częste błędy

  • La doy un regalo a mi madre. → ✅ Le doy un regalo a mi madre. (dopełnienie dalsze zawsze bierze le/les, nigdy lo/la, niezależnie od rodzaju)
  • A mi madre, doy un regalo. → ✅ A mi madre, le doy un regalo. (gdy tylko dopełnienie dalsze jest wysunięte przed czasownik, zaimek jest obowiązkowy — nie można go pominąć tylko dlatego, że osoba jest już nazwana)
  • Quiero le escribir. → ✅ Quiero escribirle. / Le quiero escribir. (przy bezokoliczniku zaimek doczepia się na jego końcu albo przesuwa przed pierwszy odmieniony czasownik, dokładnie jak zaimek dopełnienia bliższego)
  • Les doy el regalo a mi madre. (chcąc powiedzieć, że daje się to jednej mamie) → ✅ Le doy el regalo a mi madre. (les to liczba mnoga — nie pasuje do jednej osoby, nawet jeśli les i le wyglądają podobnie)

Krótkie sprawdzenie

Uzupełnij każde zdanie poprawnym zaimkiem dopełnienia dalszego.

  1. (A mí) ___ explican la tarea.
  2. (A ti) ___ escribo un mensaje.
  3. (A Pedro) ___ doy las gracias.
  4. (A nosotros) ___ muestran las fotos.
  5. (A mis amigos) ___ mando una invitación.
Pokaż odpowiedzi
  1. (A mí) me explican la tarea.   2. (A ti) te escribo un mensaje.   3. (A Pedro) le doy las gracias.   4. (A nosotros) nos muestran las fotos.   5. (A mis amigos) les mando una invitación.

Najważniejsze informacje

  • Zaimki dopełnienia dalszego (me, te, le, nos, os, les) mówią, komu albo dla kogo coś się robi.
  • le/les nie zmieniają się przez rodzaj, tylko przez liczbę — w odróżnieniu od lo/la/los/las.
  • Hiszpański często dodaje a + imię osoby dla jasności; przy dopełnieniu po czasowniku zaimek jest częsty, ale może zostać pominięty, natomiast przy dopełnieniu wysuniętym przed czasownik jest obowiązkowy.
  • Przy bezokoliczniku albo gerundio zaimek może stać przed pierwszym czasownikiem albo doczepić się na końcu; w trybie rozkazującym twierdzącym zawsze doczepia się na końcu.