Nijakie formy wskazujące: esto, eso i aquello

¿Qué es esto? Es un regalo para ti.Co to jest? To prezent dla ciebie.

Czasem chce się wskazać coś bez nazywania tego albo mówić o całej sytuacji lub myśli, a nie o jednym rzeczowniku. Hiszpański ma na to trzy osobne słowa: esto, eso i aquello. Nazywa się je nijakimi, bo nie są ani rodzaju męskiego, ani żeńskiego: hiszpańskie rzeczowniki są zawsze jednego z tych dwóch rodzajów, a te słowa oznaczają „coś”, co w ogóle nie jest nazwanym rzeczownikiem.

W skrócie: esto = to (blisko mnie), eso = to/tamto (blisko ciebie lub to, co przed chwilą powiedziano), aquello = tamto (daleko od nas obojga). Stoją samodzielnie: nigdy przed rzeczownikiem, nigdy w liczbie mnogiej, nigdy z rodzajnikiem i nigdy z akcentem pisanym.

Trzy formy

Mają te same trzy stopnie odległości co este, ese i aquel i są tworzone podobnie: este → esto, ese → eso, aquel → aquello. Różnica polega na tym, że każde z nich ma tylko jedną formę: bez rodzaju żeńskiego i bez liczby mnogiej.

Do czego się odnoszą

esto, eso i aquello używa się, gdy nie ma rzeczownika, do którego można by dołączyć słowo wskazujące:

• Coś, czego się nie zna lub nie nazwało: ¿Qué es esto? (Co to jest?) · No entiendo eso. (Nie rozumiem tego.)
• Coś, na co się wskazuje bez nazywania: Me gusta esto. (Podoba mi się to.) · Quiero aquello. (Chcę tamto.)
• Cała sytuacja, twierdzenie lub myśl: Eso es verdad. (To prawda.) · Esto es difícil. (To jest trudne.) · Aquello fue increíble. (To było niesamowite.)

eso bardzo często służy jako odpowiedź na to, co ktoś przed chwilą powiedział: Eso es. (Właśnie tak.) · Eso es una buena idea. (To dobry pomysł.) Występuje też w codziennym wyrażeniu por eso (dlatego): Estoy cansado, por eso me voy a casa. (Jestem zmęczony, dlatego idę do domu.)

Gdy chodzi o zwykłe „to” bez wskazywania, hiszpański zwykle pomija podmiot (Es interesante.), jak w lekcji o zaimkach osobowych w funkcji podmiotu. eso dodaje myśl o wskazywaniu: Eso es interesante. (To jest interesujące.)

Czasowniki i przymiotniki przy nich

Czasownik stoi zwykle w trzeciej osobie liczby pojedynczej, jak w Esto es… i Eso está… (zob. ser i estar). Przymiotnik, który je opisuje, przyjmuje formę rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej, mimo że te słowa nie są rzeczownikami rodzaju męskiego: Esto es bueno. · Eso es importante. · Aquello es muy bonito.

W polskim do rzeczy nienazwanych służy nijakie to (Co to jest?), a przymiotnik stoi wtedy w rodzaju nijakim (To jest dobre). W hiszpańskim są trzy formy (esto, eso, aquello), a przymiotnik stoi w rodzaju męskim liczby pojedynczej: Esto es bueno.

Nigdy przed rzeczownikiem

Przed rzeczownikiem potrzebne są przymiotniki wskazujące este/esta, ese/esa i aquel/aquella, które zgadzają się z rzeczownikiem: este libro, esa casa, aquel edificio. esto, eso i aquello nigdy nie stoją przed rzeczownikiem. Jeśli już wiadomo, jak się rzecz nazywa, zwykle nazywa się ją z przymiotnikiem wskazującym albo używa się form zaimkowych od este/ese/aquel, omówionych w lekcji Zaimki wskazujące (este, ese, aquel jako zaimki).

Bez akcentu pisanego

Formy nijakie nigdy nie mają akcentu pisanego: ✅ esto, nigdy ❌ ésto.

Częste błędy

• ❌ esto libro → ✅ este libro (przed rzeczownikiem używa się przymiotnika wskazującego, który się z nim zgadza)
• ❌ eso casa → ✅ esa casa (ta sama zasada)
• ❌ Esto es buena. → ✅ Esto es bueno. (przymiotnik opisujący esto przyjmuje formę rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej)
• ❌ ésto → ✅ esto (formy nijakie nigdy nie mają akcentu pisanego)

Krótkie sprawdzenie

Które słowo pasuje do każdego zdania?

1. ¿Qué es ___? (coś na stole obok mnie)
2. ___ es verdad. (odpowiadasz na to, co ktoś przed chwilą powiedział)
3. ¿Qué es ___? (coś daleko, po drugiej stronie pola)
4. ___ libro es nuevo. (esto czy este?)
5. Esto es muy ___. (bueno czy buena?)
6. Jak po hiszpańsku powiedzieć „dlatego”?

Najważniejsze wnioski

• esto (blisko mnie), eso (blisko ciebie lub to, co przed chwilą powiedziano) i aquello (daleko od obojga) oznaczają coś nienazwanego, nieznanego albo całą sytuację lub myśl.
• Każde ma tylko jedną formę: bez rodzaju, bez liczby mnogiej, i nigdy nie stoją przed rzeczownikiem.
• Mają te same trzy stopnie odległości co este/ese/aquel.
• Czasownik stoi zwykle w trzeciej osobie liczby pojedynczej, a przymiotnik przyjmuje rodzaj męski w liczbie pojedynczej: Esto es bueno.
• Nigdy nie mają akcentu pisanego: esto, a nie ésto.
• eso często odpowiada na to, co przed chwilą powiedziano (Eso es.), i występuje w por eso (dlatego).