Zgodność przymiotnika: rodzaj i liczba

el chico alto, la chica altawysoki chłopiec, wysoka dziewczyna

Hiszpański przymiotnik nie tylko opisuje rzeczownik — jego końcówka musi zgadzać się z rodzajem i liczbą tego rzeczownika. Zmienia się forma przymiotnika; sam rodzaj rzeczownika nigdy się nie zmienia.

W skrócie: przymiotnik zakończony na -o → cztery formy (r.m./r.ż., liczba pojedyncza/mnoga). Przymiotnik zakończony na -e lub spółgłoskę → tylko dwie formy (liczba pojedyncza/mnoga; rodzaj nie zmienia końcówki) — z wyjątkiem -dor, -án, -ón, -ín oraz końcówek narodowości, które w rodzaju żeńskim i tak dostają -a.

Przymiotniki na -o: cztery formy

• el chico alto / la chica alta (wysoki chłopiec / wysoka dziewczyna)
• los chicos altos / las chicas altas (wysocy chłopcy / wysokie dziewczyny)

To odpowiada dokładnie rodzajowi rzeczowników: przymiotnik nie decyduje o rodzaju rzeczownika, tylko się z nim zgadza. A końcówka liczby mnogiej idzie za tym samym wzorem, co liczba mnoga rzeczowników — po samogłosce dodaje się -s.

Przymiotniki na -e lub spółgłoskę: rodzaj nie zmienia końcówki

Wiele powszechnych przymiotników — zakończonych na -e albo na spółgłoskę, jak -l, -z, -n — ma tylko jedną formę zarówno dla rodzaju męskiego, jak i żeńskiego. Zmienia się tylko liczba mnoga, tak jak u rzeczownika:

• el coche verde / la casa verde (zielony samochód / zielony dom) — ta sama forma, oba rodzaje
• un examen fácil / una pregunta fácil (łatwy egzamin / łatwe pytanie) — fácil nie kończy się na -e, ale reguła nadal działa
• el cielo azul / la puerta azul (niebieskie niebo / niebieskie drzwi)
• un día feliz / una vida feliz (szczęśliwy dzień / szczęśliwe życie)
• los coches verdes, los exámenes fáciles, los cielos azules (liczba mnoga: dodaje się -s albo -es, tak jak u rzeczownika) — a feliz → felices, ta sama zmiana ortograficzna z → c, którą już wyjaśnia liczba mnoga rzeczowników

Większość polskich przymiotników odmienia się przez rodzaj (męski, żeński i nijaki) — „łatwy”/„łatwa”/„łatwe”, „niebieski”/„niebieska”/„niebieskie” — ale istnieją też formy nieodmienne, np. khaki. W hiszpańskim natomiast cała klasa częstych przymiotników (fácil, azul, feliz...) rzeczywiście nie ma odrębnej formy żeńskiej — to zupełnie nowa idea, a nie rzadki wyjątek.

Niektóre przymiotniki na spółgłoskę i tak dostają odrębną formę żeńską

Konkretna grupa końcówek łamie regułę powyżej: -dor, -án, -ón, -ín, a także spółgłoskowe końcówki przymiotników narodowości — wszystkie dostają w rodzaju żeńskim -a, a nie zostają bez zmian:

holgazán → holgazana, francés → francesa i alemán → alemana tracą znak akcentu w rodzaju żeńskim — gdy dodane jest -a, akcent według zwykłej reguły już pada na właściwą sylabę, więc znak akcentu nie jest już potrzebny.

Częste błędy

• ❌ la chica alto → ✅ la chica alta (końcówka musi zgadzać się z rodzajem rzeczownika)
• ❌ una pregunta fácila → ✅ una pregunta fácil (fácil ma tylko jedną formę dla obu rodzajów — nie wymyślaj formy żeńskiej)
• ❌ la mujer español → ✅ la mujer española (-dor/-án/-ón/-ín i końcówki narodowości to wyjątek: i tak zmieniają się przez rodzaj)
• ❌ los libros verde → ✅ los libros verdes (liczba mnoga potrzebuje własnej końcówki, nawet gdy rodzaj niczego nie zmienia)

Krótkie sprawdzenie

Która forma przymiotnika w nawiasie dopełnia każdą frazę?

1. la casa ___ (pequeño — mały)
2. los estudiantes ___ (inteligente — mądry)
3. una mujer ___ (francés — francuska)
4. el problema ___ (difícil — trudny)
5. las mesas ___ (azul — niebieski)

Najważniejsze wnioski

• Przymiotniki na -o mają cztery formy: -o, -a, -os, -as.
• Przymiotniki na -e lub spółgłoskę (verde, fácil, azul) mają jedną formę dla obu rodzajów — zmienia się tylko liczba mnoga.
• Konkretna grupa spółgłoskowych końcówek to wyjątek: -dor, -án, -ón, -ín i końcówki narodowości dostają -a w rodzaju żeńskim (trabajador → trabajadora, español → española), czasem tracąc znak akcentu.
• Liczba mnoga przymiotników idzie za tym samym wzorem -s/-es, co rzeczowniki.
• Forma przymiotnika zgadza się z rzeczownikiem — sam rodzaj rzeczownika nigdy się nie zmienia.